Hulio Sezar, rikthimi i portierit-magjistar

[Bruno]

Braziliani nuk luante në kampionat që nga 29 nëntori i kaluar kur është dëmtuar në Gjenovë
Dritat e reflektorëve i ka marrë Pacini, por ka fytyra të tjera të reja në përmbysjen e Interit. E para është ajo e brazilianit Hulio Sezar. “I ri” sepse në një fushë italiane nuk shihej prej më shumë se tre mujash dhe të dielën i ka takuar atij për shkak të dëmtimit të Kastelacit.
Dhe pikërisht më 29 tetor në Gjenovë, kur Hulio është dëmtua, ka qenë ndeshja e fundit e zikaltërve pa pësuar gol në kampionat. Dhe ndërkohë është kaluar nga 4 golat në 9 javët e para te 20 në 12 pasueset. Tani Hulio është kthyer. Pritjet e tij kanë shpëtuar Interin ashtu si golat e Pacinit.
ULURIMA E VETERANEVE - “Ka qenë një fitore e rëndësishme, - ka shpjeguar portieri brazilian. - Kisha shumë dëshirë për të luajtur, por kam qenë jashtë për dy muaj për shkak dëmtimi. Ishte e rëndësishme të kthehesha me një fitore, ka qenë një e dielë fantastike”.
Një ditë që ai e ka ndryshuar edhe në dhomat e zhveshjes, duke uluritur bashkë me veteranët e tjerë në mënyrë që të gjithë të rebeloheshin ndaj humbjes 0-2 të pjesës së parë. Më pas, qershia e penalltisë të pritur ndaj Pastores kur rezultati ishte 1-2.
“Për penalltitë, ëdo portier ka mënyrëne tij për t’u përgaitur, - ka shpjeguar Hulio Sezar, që hipnotizimin e fundit nga pika e bardhë e kishte ruajtur për Ronaldinjon në derbin e fituar 2-0 më 24 janar 2010. - Ka nga ata që studiojnë duke parë dvd për kundërshtarët, por mua nuk më pëlqen sepse të kushtëzon shumë.
Ndjek instiktin”. Më pas Sezar ka dalë edhe në mbrojtje të Koutinjos: “Eshtë ir i dhe viti i parë në Itali është i vështirë për të gjithë. Por ai është e ardhmja e Interit”.

TE PAVDEKSHEM - Andrea ranokia është edhe e tashmja. Ndeshja e parë e tij si titullar në kampionat, disa probleme në fillim, por më pas gjithçka ka shkuar mirë. “Kjo skuadër nuk vdes kurrë, - ka thënë Ranokia. - kemi gabuar lëvizjen për pozicionin jashtë loje në rastin e golit të parë të Plaermos, por është normale për një mbrojtje që, pasi ka humbur Samuel, ka ndryshuar gjithmonë lojtarë.
Më pas Leo na ka karikuar në pushimin e pjesës së parë. Dhe është parë një Inter tjetër. Përveç se një Pacini i madh. Nëse ka shënuar dy gola me një strëvitje, imagjinoni se çfarë mund të bëjë në vazhdim…”.
ASNJEHERE I KENAQUR - Fytyra e fundit “e re e lumtur” është ajo e Husein karzha. Një lojtar që ka personalitet në fushë dhe me fjalë. “Do të kisha preferuar të luaja nga fillimi dhe në rolin time, - ka sulmuar franko alegjeriani, që deri të premten stërvitej me Xhenian.
Por nuk mund të pretendoj të kemi gjithçka siç dua unë. Pasi kemi mësuar se do ta nisnim ndeshjen nga stoli, me Pacinin në pjesën e parë kemi thënë se do të aktivizoheshim kur Interi do të ishte në avantazh. ndërsa Leo na ka futur në lojë për të ndryshuar takimin.
Një gjest që tregon besimin e madh ndaj nesh. Si kundërshtarë nuk e kisha kutpuar se sa të fortë ishin shokët e mi të rinj të skuadrës. Më vjen keq vetëm që nuk mund të luaj me mikun tim Muntarin”. Asnjëherë i kënaqur. Por është kështu që bëhesh një lojar i denjë për Interin!