Manipulimi Monetar, Fundi Monetarizmi

[sabah]

Nga Ylli Përmeti



Hyrje
Manipulimi monetar dhe efektet e tij në skllavërimin e përhershëm të gjithë
sistemit është fakt sot më shumë se kurrë. Është fakt gjithashtu, që teoria e
Marksit e cila përshkruante luftën e klasave si faktor nxitës të tregut global dhe
që çon në socializëm —dhe me fitoren e klasës punëtore, nuk hyri në brendësi të
manupilimit monatar që ushtrohet nga shtetet që tashmë këtë sistem e kanë
adoptuar si një sistem të themeluar dhe që progresi i tij sipas parashikimeve të
çon në themelimin e një kartëmonedhe globale. Kjo si pjesë dhe mjet e
konspiracionit «Mason». Pra, Marksi vetë nuk hyri në brendësi të analizës së
manipulimit monetar nga shtetet që e ushtrojnë atë në dëm gjithnjë të qytetarëve
dhe të planetit tokë. Por përkundrazi, ai u përpoq të themeloj një sistem dhe teori globale që bie ndesh me natyrën dhe tregun e njeriut lokal; dhe ndihmoi
kështu “padashur” dëshirën e «Mbretërive Globale». Një e vërtet kjo, e pa thënë
deri tani nga shkollat ekonomike qoftë ato Amerikane qoftë ato të Frankfurtit
—ndonëse, përshpëritet sa në një vesh në një tjetër. Dhe këtu ne jemi për të
thënë të vërtetën —pavarësisht se sa e lëndon pushtetin kjo e vërtet, meqënse kjo
e vërtet nuk paguhet nga asnjë teknokrat sikurse paguhen analizat e tjera të
shumë individëve që analizojnë fenomentet sociologjikë. Për më shumë, parája
edhe në Mesjetë është trajtuar si pengesë e çlirimit të njeriut nga pengore të
padukshme —veçanërisht nga Locke. Dhe kështu, në këtë tekst, do t’a trajtojmë
paránë jo si pengesë lirie por si skllavërim total të qënies njerëzore dhe si mjet
që kurrupton foshnjën që në sekondën e parë që del në jetë. Nëse keni tentakula
muskulare dhe neurone truore të qeta —mund të vazhdoni dhe t’a lexoni këtë
tekst që shkon në bërthamë të manipulimit monetar dhe rrjedhimisht të
viktimës qytetar. Shijoheni pra këtë tekst, me sy dhe mëndje të kthejellët.
Fjalët kyç: Manipulimi; Bankat Globale; Pushteti; Ekonomia;
Njohuria; Epistimologjia; Familja; Morali; Dashuria; Skllavërimi;
Liria; Qyteti; Demotizmi; Qeveria; Socializmi; Kapitalizmi;
Imitimi; Huatë; Konsumi Ciklik dhe Orientimi Ekonomikë i
Qytetit.
I. Manipulimi Monetar
“Mirë që populli i shtetit amerikan nuk kupton sitemin tonë bankar dhe
politikën tonë monetare, nëse ata e kuptonin, besoj se do të ndothte një
revolucion nesër në mëngjes” Në këtë mënyrë komentoi Henry Ford themeluesi i Ford Motor Company në një
takim me bankën qëndrore Federal Reserve të Amerikës pak vite më parë.
Mesjeta e viteve 1000 deri 1500 si burim monetar dhe përpkje për të formuar
një qytet-shtet efiçent përbën edhe shkëndijën e parë të sistemit që tashmë ka
marrë rrugën e një paradigme globale. Nga një periudhë e gjatë antike ku
monedhat e argjëndta dhe të floririt të cilat përbënin vlerën bazë të shkëmbit të
mallrave në tregë —bota sot gjëndet përball një fenomeni të ri global:
Monetarizmi kapiatalist i cili përbën ingranazhin bazë të qarkullimit të mallrave
me konseguenca katastrofike për planetin tokë. Rrugët n’a çojnë
pashmangshmërisht rreth viteve 1581 ku autori i disertacionit ekonomikë me
mbishkrimin ‘Compendious’ (përmbledhje’shkurtër) i cili për fat të keq nuk
mbishkruan emrin e tij në ballore; dhe kështu ky libër njihet me të njëjtin emër
—publikohet po të njëjtin vit në Francë dhe jep kështu shkëndijën e parë të
politikës Britanike për Mbretëreshën Elizabet e cila e miraton këtë teori dhe e
hedh në praktikë.
Që andej, përmes qëllimeve kolonizatore Anglia këtë teori e çon edhe në
Amerikë ku do të përbëj edhe fillimin dhe eksperimentin e parë monetar në
planetin tokë. Kështu, nga viti 1792 dollari, (një fjalë gjermanike kjo që vjen nga
qyteza Joachimsthal i Boimias dhe të cilët monedhën e tyre e quanin daler)
përbën edhe kartëmonedhën bazë të shtetit të ri global i cili vazhdon të jetë
manipuluesi kryesor i sistemit të tij monetar. Po të njëjtin vit, dollari u
standartizua kundrejtë argjëndit në vlerën 371.2 grein (njësi peshe = 0,0648 gr)
ose 24, 75 grein (1. 604 gr) flori.
Monedhat e floririt u konfiskuan në vitin 1933 nga presidenti i sapo ardhur në
pushtet Franklin Roosvelt i cili detyroi popullin amerikan të jepnin floririn dhe
të merrnin kartëmonedhën e jeshile mbi të cilën Roosvelt shtoi edhe dy vulat
historike të konspiracionit Mason. Një Ons (= 28. 3 gr) flori u vlerësua
arbitrarisht $20.67 dhe direkt mbas një kohe shumë të shkurtër qeveria ngriti çmimin e floririt nga 20.67 dollar në 35 dollar për Ons. Natyrisht ky nuk ishte
zhvlerësimi i parë nga qeveritë e atëherëshme: Mbretëresha Elizabet e vitetve
1544 – 1559 bëri po të njëjtën gjë në Angli duke vjedhur popullin me pambuk
dhe pupla.
Pak më vonë këtij manipulimi në Francë ndodhi po e njëjta gjë: Edikti qeveritar i
Shatorit të vitit 1577 themeloi floririn écu si vlerë që zhvlerësoi të gjithë metalet e
tjerë —veçanërisht argjëndin dhe themeloi kështu mbretërinë e floririt në
Francë. Standarti i Masonit Roosvelt në Amerikë zgjati deri në vitin 1968 duke
patur në treg edhe dollarin por edhe argjëndin si mjet këmbimi. Midis vitit 1968
dhe 1975 u prezantuan shumë “stabilizues” në tregun Amerikanë: Floriri u
rivlerësua në 42.22 dollar për Ons, një zhvlerësim ky, deri në këtë pikë, i dollarit
ekzistues më shumë se 100% dhe mbas kësaj dollari u la i lirë duke u konvertuar
me veten.
Kështu, kemi sot një kartëmonedhë e cila konvertohet me veten dhe jo me të
mirat materiale apo me floririn e thesareve që shtetet deklarojnë. Me këtë
kartëmonedhë konvertohen të gjitha të tjerat të cilat janë në të njëjtin pozicion:
pra konvertohen thjesht me ajër të pastër i cili tashmë është kthyer edhe ai i
karbonizuar. Nga viti 1975 deri më sot dollari është zhvlerësuar komplet dhe e
vetmja rrugë që i ka mbetur për mos të rënë pushteti apo gjithë sitemi global
është të zgjeroj hapësirën e tij gjeografike duke u zëvendësuar me një
kartëmonedhë të re globale, teori kjo që diskutohet shpesh në media. Por
ç’ndodh nëse teoria e tyre realizohet?

Vijon...

[sabah]

Natyrisht që teoria e tyre tashmë ka marrë rrugën e realizimit: Tregu monetar
ndërkombëtar që financohet nga një bankë botërore është pjesë e kësaj teorie. Po
si funksionon kjo teori në praktikë? Rrugë më e mirë që të funksionoj kjo teori
është përdorimi i institucioneve ndërkombëtare financiare (INF), e cila mbas një
eksperimenti të gjatë në Amerikë dhe në Angli —tre dekadat e fundit;
eksperiment i cili funksionon në bazë të krijimit të huave bankare dhe riciklimit
të të mirave materiale, në fjalë të tjera ky sistem funksionon: Krijim kapitali
duke shkatërruar. Praktikisht, huatë që një bankë qëndrore emeton në tregë për qëllim zhvillimi
nuk janë për zhvillim të qëndrueshëm por për zhvillim të paqëndrueshëm nga
vetë natyra e vetë. Individi apo individët që marrin një hua të tillë e marrin atë
për fitim personal dhe jo për fitim shoqëror dhe kjo dukuri analizohet në dy
aspekte:
1. Aspekti i parë është që individi nuk ka mundësinë dhe dëshirën për të
krijuar diçka të qëndrueshme për arsye se ai jeton në një sistem që të
ndjek pas dhe të shtrëngon çdo moment për kthimin e këstit mujor
kundrejtë bankës. Në këtë mënyrë ligjkrijuesit kanë krijuar koorporata në
të cilat zbatohen ligje mjaft shkatërrimtarë për jetën familjare të njeriut.
Punëtori që për akademitë perëndimore përbën instrument dhe
komponent tregu, e themeluar kjo doktrinë në kapitalin e Marksit —për
vit dhe më shumë është i detyruar të punoj më shumë orë për të
përballuar një jetë konsumatore dhe mjaft të rëndë ekonomikisht.
2. Aspekti i dytë është se tregu i lirë dhe kapitalist (në aspektin individual,
sepse në këtë tekst do trajtojmë në vazhdim dy llojë kapitali: Kapital
individual dhe kapital shoqëror) nuk punon në bazë të së mirës së
përgjithshme por në bazë të së mirës vetjake; dhe kështu kapitali për të,
nuk është nevojë emergjente që i kushtëzohet vëndit ku ai aktivizohet por
paraqitet si nevojë detyruese ndaj një tregu kompetitiv dhe si nevojë
paraprake për të nxjerr sa më shumë fitim në «dëm» të vetë, të punëtorëve
dhe mjedisit.
Në dëm të vetë është sepse prodhimi i tij është si rrjedhojë i shfrytëzimit
maksimal të të mirave materiale që i përkasin mjedisit ku ai jeton. Koncepti
dhe dinamika e tij është të eksportoj ose të shes sa më shumë lënd të parë për
të krijuar sa më shumë kapital për veten e vetë, drejtë tregut; dhe kështu të
mirat materiale për ditë dhe më shumë të reduktohen. Të njëjtin koncept ka
edhe shteti: Qëllimi i tij është të eksportoj. Dhe natyrisht në këtë pikë ngrihet
një pyetje: Që nga momenti që të gjithë shtetet, koorporatat, partneritetet kanë si motorr drejtues eksportin, kujt mbetet t’i eksportojnë këto organizata
në këtë botë? Përveç se njëri-tjetrit! Apo jo? Kështu, progresi që banka
qëndrore nxit tregun duke dhënë húa ( një politikë kjo që ndiqet nga të gjithë
shtetet që aderojnë në tregun ndërkombëtar) nuk është si nevojë emergjente
e tregut pozitivë por si nevojë e një tregu negativë. Le të qartësojmë se çfarë
është tregu pozitivë në këtë pikë: Treg pozitivë është ai treg që i ushtrohet
studimit shkencor ku në të merren parasysh të gjithë komponentët natyral
dhe ofron në këtë mënyrë jetëgjatësi të shëndetshme në lidhje me gjeneratat
pasardhëse. Në fjalë të tjera: Tregu nuk duhet të krijohet për hir të konsumit
treg dhe nga ky treg të mos dimë fundin e tij. Psh, nëse një fermer kërkon hua
nga banka qëndrore me të vetmin qëllim të mbarështoj fjala vjen lopë me
qëllim që të shes qumësht dhe mish paralelisht në treg —ky fermer me
ndihmën e bankës e krijon atë. Nëse në të njëjtën hapësirë gjeografike me të
njëjtin aktivitet merren edhe fermer të tjerë (fenomen ky global, dmth, kur
dikush bën diçka do t’a bëj edhe unë) atëherë të gjithë bashkë do të ndeshen
me shtatë ose më shumë probleme madhore:
1. Konkurrencë (që jo domosdoshmërisht çon në rritjen e cilësisë);
2. Shtim i lopëve në numër (me qëllim që të rrisin sasinë e produktit,
rrjedhimisht kapitalin);
3. Përkushtim më i madh kohor sepse u shtua numri i gjedhëve;
4. Shtim i numrit të punëtorëve sepse numri i gjedhëve është më i madh;
5. Do të konsumohet më shumë lënd e parë nga natyra tokë;
6. Destabilizimi i ekosistemit dhe lëndës së parë që është vetë natyra dhe
7. Pasuguria e shitjes së prodhimit.
E gjithë kjo çon në atë që quhet qorrsokak apo në një zhargon popullor: Ku
ishim, hiç gjëkundi — çfarë bëmë, asgjë! Vetëm se në rastin tonë kemi humbur:
a) energji dhe përkushtim; b) mjedisi ku operuam është pothuajse shkatërruar
dhe c) mbas një viti mbetemi edhe pa bukë sepse nuk shitëm dot produktin. Dhe e fillojmë nga e para: shkojmë në bankë dhe marrim një hua tjetër ose kërkojmë
nga qeveria të n’a subvencionoj për dëmin që n’a u shkaktua. Dhe cikli i
punimeve vazhdon në këtë rrugë pothuajse këtu e 200 vjetë në të gjithë sektorët e
shoqërisë civile. Kjo formulë është adoptuar sot nga Fondi Monetar
Ndërkombëtar (FMN) dhe kjo formulë tashmë përbën ingranazhin e dinamikës
sociale. Pra FMN financon qeveritë me të vetmin qëllim që t’i skllavëroj ato dhe
qeveritë individët. Kaq thjeshtë, kaq bukur! E gjithë kjo për hir të skllavërimit.
Atëherë, krijojmë kapital duke shkatërruar cfarë? Gjithë ekosistemin. Në pjesën
e dytë do të trajtojmë fundin e monetarizmit dhe pasojat e tij dhe më pas
propozimin tonë.
Shënim: Qëllimisht nuk u shtuan në tekstin e mësipërm manipulime monetare
nga vënde të ndryshëm botëror. Precedentët janë të pafund. Në të njëtët
precedentë bëjnë pjesë edhe precedentët e Leka Zogut (kthimi i floririt në lekë)
dhe të Enver Hoxhës (zhvlerësimi i lekut nga i vjetër në të ri). Kështu,
manipulipet janë pjesë e lojës pushtetare; ato s’kanë për të ndaluar kurrë nëse
nuk marrim si qytetar situatën në dorë. Edhe inflacioni apo deflacioni që është
një mjet stabilizues tashmë në treg është një mit. Infalcioni shpjegohet në një
variant pak a shumë si ky: Kur në treg kemi x sasi paráje dhe x të mira materile
tregu është i baraspeshuar. Por nga që në treg vërshojnë (çdo sekond) më shumë
pará ose më shumë mall dhe ato bëhen nga x në xx dhe kështu kemi xx (pará) =
x (të mira materiale). Ky quhet inflacion, në fjalë të tjera: Sa herë që në treg vijnë
pará nga emigrantët apo kushdo tjetër, inflacioni, pra fryrja e tregut me pará
është e pashmangshme. Ky quhet manipulim bankar të cilët japin shifra të tjera
dhe pretendojnë: Që, po të hyjnë pará nga jashtë leku forcohet! Në cilën pikë
gënjejnë këta të fundit? Po ja, është e thjeshtë: Ata japin shifra të tilla sepse sa më
shumë lekë të vijnë nga jashtë aq më shumë tregu lëviz; dhe në këtë mënyrë,
xhirua e huamarrësit (tregëtarit) shtohet dhe këstet e marra nga banka qëndrore
janë të sigurtë në kthimin e tyre dhe kështu, banka vazhdon të mbledh lekë për
hua të tjera. Fundja, misioni i bankës bankës është krijoj huà me një mënyrë apo me një tjetër. Është e nevojshmë të citojmë që kur vijnë lekë apo xhiro
tragëtare nga jashtë shtohen edhe taksat që paguhen kundrejtë qeverisë (jo
shtetit, shteti jemi ne qytetarët).
Kështu, sa herë që tregu bëhet xxx (pará) = x (të mira materiale) ata vazhdojnë
t’a quajnë si forcim i lekut, por në realitet leku zhvlerësohet me tej. Dhe kështu,
qeveritarët nuk gënjejnë vetëm qytetarët por edhe veten sepse në këtë mënyrë
çojnë politikën e tyre monetare në qorrsokak të padiskutueshëm dhe në
shkatërrim total të ekosistemit. Nuk folëm këtu për deflacionin që është e
kundërta e inflacionit. Dhe gjithashtu, sa hërë që injektohen pará në treg me
vendim qeveritar ( të tipit bonus) aq më më shumë leku zhvlerësohet. Ky është
një paradoks tjetër i qeveritarëve që gënjejnë kolektivisht në parlament.Kështu,
nuk mbetet gjë tjetër veçse të ulërasim dhe të vëmë kujën!

Vijon...

[sabah]

II. Fundi i Monetarizmit.
Qënia njerëzore kur gjëndet brënda një sistemi monetar pëson një nga
traumat e më poshtme: Ose humbet sensin e të parit thellë në të ardhme ose
humbet busullën organike në kohë dhe hapësirë.
E vërteta e hidhur është se monatarizmi me subjekt argjëndin dhe floririn mund
të zhdukësh edhe në të kaluarën por këta subjekte janë bërë gjithnjë pronë e
qeverive të kahershme. Qeveritë që të qëndronin në pushtet duhet të kishin një
mjet komandues dhe ky mjet zakonisht është mjeti i tregut. Kjo e vërtet e pa
thënë ka ekzistuar ndosha që nga fillimi i njerëzimit, me shfaqje autokratike në
Egjipt, Babiloni, Romë, Kinën antike, Bizantin dhe më vonë nga shtetet e rinjë
përkatës.
Në këtë kontekst, është thënë dhe përthënë se pa pará tregu nuk funksionon. Por
kjo s’është e vërtet. Në të kaluarën ka patur periudha në vënde të ndryshme të globit të cilat funksiononin në bazë të ndarjes se të mirave materiale që
kultivonin në hapësirën e tyre gjeografike. Edhe sot në disa vënde të botës ka
komunitete që janë larg qëndrave të gjoja civilizuara dhe janë jashtë sistemit
monetar. Ato funksionojnë në bazë të ndarjes së të mirave materiale në mënyrë
konsesuale. Kjo n’a bën ne, të gjoja civilizuarëve, të mendojmë se edhe në
civilizimin tonë ka hapësira të tilla që të funksionojë një treg me bazë të mirat
materiale dhe jo në bazë të parásë.
Në të vërtet problemi ynë nuk është parája por ata që e menaxhojnë atë. Njeriu
humbet arsyen e shëndosh kur gjëndet në pushtet nga vetë natyra e vetë. Dhe
kështu, kushdo që gjëndet atje lart do t’a humbas arsyen dhe do abuzoj me
pushtetin. Në fakt, qyteti duhet të ndërtohet në mënyrë të tillë që të menaxhohet
edhe nga intelekti më i dobët qytetar. Gjë që të parët tanë nuk e kanë kuptuar
këtë gjë por përkundrazi ata kanë gritur tempuj sekret (shih kultet fetare) dhe
mistere brënda tyre me të vetmin qëllim që të pushtetonin profanët. Këtë e
shohim edhe sot në qytetet e mëdhenjë ose në shkollat gjoja ekonomike dhe
ligjore që ofron ky sistem. Këto shkolla, janë një mister i tërë: Aty shkollohen
praktika se si të mashtrojnë bashkëqytetarin ose vetëveten.
Ja një shembull: Shkollat e drejtësisë funksionojnë në bazë të precedentëve,
dmth, të gjithë vendimet gjyqësor të marrë në të kaluarën përbëjnë shembuj dhe
vendime për të ardhmen. Me fjalë të tjera: Një avokat kur shkon në gjykatë për të
mbrojtur një individ që ka kryer shkelje ligjore ai i drejtohet precedentit i cili
gjëndet në fletoren e tij dhe di a priori vendimin —sepse çdo gjë që ndodh sot ka
ndodhur edhe në të kaluarën me ndryshime të vogla kontekstuale. Kështu që
avokati bën dy shkelje —logjike dhe humane: Njërin që paguhet për vendimin i
cili është tashmë në fletore dhe tjetri për gjoja mbrojtjen e individit. Kështu,
avokat dhe gjyqtar janë pjesë e një sistemi mashtrues. Pra drejtësi nuk ka dhe
nuk mund të ketë në bazë të këtij sistemi. Sepse në qëndër të kontekstit është
parája ajo që dinamizon dhe merr vendime.
Fundja në gjykatë shkon çdo krim nëse kalon shumën e paráve prej 5000
stërlina, sipas ligjit Britanik. Pra në gjykatë nuk shkon tjetër krim nëse në këtë krim nuk implikohet pará. Sipas këtij korolári, gjykata është atje jo për drejtësi
por për të paguar vete-veten. Sepse fjala vjen: Kur një femër vishet në mënyrë
sensuale në publik dhe ajo nxit ndjenja seksuale tek një mashkull dhe më pas ky
mashkull kryen akt përdhunues ose ngacmim verbal dhe më vonë kjo femër
ankohet për përdhunimin e saj —atëherë drejtësia në këtë pikë ngre pothuajse
duart lart sepse ajo nuk do të ekzaminoj kontekstin por aktin. Dhe nëse e
përdhunuara paguan për këtë akt atëherë kjo çështje gjykohet në gjykatë dhe
përdhunuesi do të dënohet. Në anën tjetër, nuk ekzaminohet sensualizmi i saj që
është imoral, pra bie ndesh me ndjenjat dhe arsyen e shëndosh të njeriut i cili
gjëndet në publik. Në këtë rast, gjykata funksionon në bazë të parásë dhe jo aktit
në vetë-vete.
Me pak fjalë: Gjithë ngrehina akademike perëndimore është e bazuar rreth një
vlere; dhe kjo vlerë është parája e cila është edhe problemi ynë. Parája mbart
pushtet dhe parája mbart njëkohësisht krim, mashtrim të ndërgjegjjes dhe të
gjithë sistemit. Nëse e heqim për një moment paránë nga tregjet tona do të
zhduken si me magji të gjithë krimet, dhe jo vetëm: Pushtet, gjykata, insitucione
qytetare, akademi, banka, etj., dhe njerëzimi do të paqësohësh përfundimisht në
botën e tij që quhet tokë.
Tani, çështja jonë është se, kur do të ndodh fundi dhe heqja përfundimtare e
monetarizmit. Pra, kur tregu apo akademitë nuk do varen nga vlera pará por
nga vlera njeri? Kjo varet nga njerëzit e komunitetit: Sa më herët që ata të
kuptojnë se monetarizmi përbën ngërç dhe do të përbëj ngërç në sitemin e
dhuruar nga forca konspirative dhe pushtetare aq më mirë për ta. Në një
vlerësim paraprak, sistemi monetar do të bjerë atëherë kur të injektohet parája
globale sepse në atë moment do të pëlcasin edhe skandalet e mëdha financiare
që s’janë dëgjuar ndonjë herë në historinë njerëzore. Do të bjerë gjithashtu, kur
Bashkimi Evropianë do të ketë zyrtarisht një Ministri Monetare dhe jo
ekonomike, sepse tashme s’bëhet fjalë për Ministri Ekonomike por monetare
dhe rrjedhimisht manipuluese.
Do të bjerë gjithashtu, kur gjithë teknologjia e tanishme do të thaj edhe pikën e fundit të arit të zi që gjëndet mbi tokë, tharje e cila parashikohet të ndodh për
rreth dhjetë vjetë. Të gjithë ata që mendojnë se kjo gjë s’ka për të ndodhur ky
tekst sugjeron çdo njërin nga ne të shkoj dhe të qëndroj për një moment në
qëndër të një qyteti dhe të mendoj se me çfarë funksionon qyteti. E pra, qyteti
punon me energji të pa rinovueshme, naftë me gjithë substartet e saj, qymyr,
gaz natyral, energji nukleare dhe energji gjeotermale. Nësë heqim për një
moment naftën në kushtet e sotme; çfarë do të ndodh?
Do bjer gjithë sistemi, energji elektrike, mirëqënie shtëpiake, transporti i të
mirave materiale do të paralizohet, aeroplanët do ngelen pa benzol dhe gjithë
sistemi do të shkoj edhe një herë në periudhën antike dhe jo të mesjetës sepse
edhe atëherë kishin qymyr. Dhe nëse ndodh diçka e tillë që mesa duket do të
ndodh sepse politikat janë të përqëndruara rreth një produkti artificial dhe që
është parája atëherë Homo Sapiens ngelet për jetë Homo Erectus. Dhe nëse
dikush mendon se energjitë alternative janë gati, zhgënjehet. Sepse në një
ekuacion të thjeshtë që mund të bëjmë, aeroplanët me energji alternative nuk
janë në fokus të politikave. Dhe energjitë alternative nuk kanë efiçencën e naftës
dhe kushtueshmërinë e lirë të naftës, por janë shumë më të kushtueshme dhe
shumë më pak efiçentë. Kështu që, nga do që t’a kapim, njerëzimit i ka ardhur
laku në fyt: Dhe kjo në saj të politikanëve të tij që kërkojnë pushtet të
vazhdueshëm. Sa më shpejt të kuptojnë politikanët që s’kanë se çfarë ofrojnë në
mbarëvajtjen e njerëzimit me monetarizmin e tyre aq më mirë është edhe për ta
sepse ndryshe edhe specia e tyre do zhduket bashkë me ata që s’kanë pushtet.
Kështu që loja pushtetare ka nevojë për mëndje dhe duhet të bjerë sot ose kurrë!
Pjesa e tretë i përkushtohet propozimit të këtij teksti në mënyrë të detajuar dhe
konçize. Shpresoj t’ju pëlqej dhe të adoptoni të njëjtën linjë me qëllim që të
shpëtoni fëmijët tuaj.

Vijon....

[sabah]

III. Propozimi Modest
‘Të dashura dhe të nderuara Nëna, mos u përkulni në edukimin e fëmijëve
tuaj!’
Ne kemi hyrë në një epokë globale të kapitalizmit monetar që as vetë Aristoteli,
as Marksi, as Keinsian as edhe nobelistët e tjerë të ekonomisë globale
bashkohore nuk mund t’a imagjinonin këtë flluckë ekonomike që për ditë dhe
më shumë fryhet. Edhe pas Depresionit të Madh, ekonomistët keinsian lanë të
kuptohet me ngadhënjim se shtetet duhet të shtrojnë rrugën e tyre jashtë
krizave financiare globale! Ky fakt sot është i pashmangshëm dhe bota sot është
krejt ndryshe: Humbje krediti, shpenzime të kota dhe krijime huash të pa masë,
ka çuar botën në një ekonomi të bazuar në krijim borxhesh. Ky sistem i bazuar
në hua monetare të kontrolluar —duke u operuar nga një sistem bankar global
qëndror, pol i të cilit është Banka e Rregullimit Ndërkombëtar (BRrM) —është
një ndër sistemet më të paqëndrueshëm dhe më mizor që ka parë ndonjë herë
njerëzimi. Jetojmë në një flluckë borxhesh, në një flluckë të vërtet. Dhe kur kjo
flluckë të pëlcas, bota do të hyj në depresionin më të madh në historinë
njerëzore, ku në të cilin specia jonë do të kuptoj se bota nuk është pa limitë dhe
pa fund sikurse të parët tanë nënkuptuan por ajo ka edhe limit edhe fund të cilit
ne, si kafshë, ia nxorrëm fundin!
Kjo kafshë tokësore që antropologët e quajnë me krenari si Homo Sapiens nuk
është veçse një kafshë pa mënd dhe pa arsye, pa logjikë dhe pa kundrim, pa
moral dhe pa ndërgjegje, dhe kështu bota sot gjëndet në prag të një katastrofe të
madhe globale. Kjo katastrofë e ndërtuar nga misteret e pushteteve pushtetar dhe
nga mëndja e ngushtë për vetëdominim është sot pranë greminës së
konstelacionit tokë. Kjo mëndje mashkulli, e ka bërë Nënën dhe Fëmijën të
bërtas dhe të ulëras, por asnjëri s’dëgjon sepse dëshira e madhe për pushtet dhe
për libertinë seksuale nuk lejon këto klithma të hyjnë në mëndjen e tij. Kjo orgji
globale ku në të bëjmë pjesë edhe ne —është drejtë fundit të saj historik,
kulturor, ndërgjegjesor, moral, vlerash dhe ku do të vdesin bashkë me to —edhe
kufomat e fundit në këtë botë gërmadhash.Dhe mbas kësaj shfryrjeje mendimesh ogurezeza, ajo që ka mbetur është të
vendosim edhe një gur tjetër në murin e «njohurisë» globale me shpresën se
dikush do t’a shikoj, me shpresën se dikush do t’a qëlloj, me shpresën se populli
do t’a qëmtoi dhe përfundimisht bota e vërtet do triumfoi. Le t’a fillojmë pra
këtë përpjekje nga vëndi ynë dhe mbase kjo përpjekje përbën edhe preludin e
parë në historinë njerëzore.
Parája pra është hua s’është asgjë më tepër. Parája është krijesë që fëmijën jo
vëtëm që e korrupton që në momentin e parë të jetës së tij por e fut edhe në hua
deri në vdekje. Fëmija lind me hua dhe vdes me hua. Në sitemin monetar që
bota perëndimore i dha botës lindore, njeriu lundron në pará dhe vdes për pará.
Dhe kështu, njeriu ka harruar se mund të jetoj edhe pa pará —dhe këtë harresë
ia imponoi pushteti.
Pushteti n’a është thënë se di dhe ka njohurinë që të vendos përparësi në
menaxhimin e qytetit por siç duket dhe qartë —n’a rezulton e kundërta.
Pushteti s’është asgjë më tepër sesa një njeri i zakonshëm që pret njohuri nga të
tjerë. Ai është produkt i pastër i dukurisë së imitimit. Ai imiton gjithcka në
mënyrë shabllone —atë që të tjerë kanë praktikuar më parë, dhe mesa duket
pushtetit ashtu sikurse edhe njeriut të zakonshëm i pëlqen të imitoi praktikat e të
huajve. Njohuria e pushtetit s’është gjë tjetër veçse njohuria e popullit, njohuri
kjo e ndërtuar dhe përvetësuar në shekuj. Dhe kështu kjo njohuri i përket
popullit. Çdo kush që mund të dal sot dhe të pretendoj se njohuria është
individuale gabon rëndë: Njohuria është e popullit dhe njohuria është mbi të
gjitha «kontekstuale». Njohuria kurrë nuk mund të jetë universale ashtu siç
pretendon shteti modern apo manipulimi kapitalist monetar.
Çdo gjë në treg është produkt dhe sendërtim shkencor nga familja dhe kodet e
saj të moralit që derivojnë natyralisht në eter. Arti i metalit, i këpucarit,
rrobaqepsit, përpunimi i bulmetit, drejtësisë, ekonomisë dhe gjithëçka tjetër në
treg është fryt i familjes. Këtë fryt qeveritë sot e shfrytëzojnë dhe e konvertojnë
në mister dhe e quajnë njohuri akademike. Por kjo, është njohuri e pastër e
popullit. Vetëm ai di t’a sendërtoj atë. Qeveria s’di gjë tjetër veçse t’a trazoj atë
dhe t’a zvetënoj.Kështu, meqënse njohuria i përket popullit «duhet» t’ia kthejmë popullit.
Akademi më e mirë se populli s’kemi për të gjetur në asnjë akademi botërore.
Dhe politikanët e sotëm reformat duhet t’i fillojnë nga kjo pikë: Pranimin se
akademitë perëndimore kanë dështuar në parashikimin e dukurive ekonomike.
Pranimin se akademitë perëndimore kanë dështuar në vendosjen e drejtësisë.
Pranimin se akademitë perëndimore kanë dështuar në vendosjen e barazisë.
Kjo është reforma e parë që pseudo-politikanët duhet të bëjnë. Në vazhdim
politikanët duhet të pranojnë se po imitojnë keqas diçka të gatshme dhe të pa
ekzaminuar në brendësi dhe mbi të gjitha në kontekst. Kjo praktikë e huazuar
bie ndesh me natyrën njerëzore dhe si e tillë duhet të ndryshoi.
Kështu, ndryshimi fillon nga politika sepse në koniukturën ku gjëndemi kemi
nevojë për të (por jo domosdoshmërisht, prandaj le të jetë ky një paralajmërim
për të gjithë ata politikanë që besojnë se qytetari i zakonshëm ka nevojë të
përhershme për ta)—deri sa të çlirohet qyteti nga pengoret e tij. Në vazhdim,
programi politikë duhet të operoj në drejtim të kundërt më atë që operojnë
sistemet globale, të cilat çojnë pashmangshmërisht në rënie dhe shkatërrim total
të ekosistemit dhe rrjedhimisht të qënies njerëzore. Politika duhet të largohet
urgjentisht nga një terg që mbështetet në energjinë e naftës dhe të vendos
përparësi në sendërtimin e energjive alternative nga grupe studentësh dhe jo.
Mos të pritet sendërtimi i energjive alternative nga vëndet e tjerë sepse kushdo
që sendërton njohuri të re e bën atë për një qëllim: Për fitim i cili do jetë pronë e
tij ekskluzivisht dhe rrjedhimisht do të jetë shumë e shtrenjtë.
Politika dhe shteti duhet të ruaj (si sytë e ballit) Bitumin e Ballshit për sfidat e të
ardhmes dhe të jetë vetëm për mirëmbajtjen e rrugëve të cilat kanë nevojë në
përjetësi për t’u mirëmbajtur nga një substancë e tokës me datë skadence.

Vijon...

[sabah]

Duhet
të largohet urgjentisht nga sistemi i mbështetjes së ekonomisë së qytetit në
shërbime financiare. Këto të fundit tashmë paraqiten jo vetëm si nevojë e të
«punuarit për të punuar» por edhe shkatërrimtare për ekosistemin. Imagjono
një individë sot në sistemin monetar i cili nuk di se si të kultivoj gjënë më të
thjeshtë natyrale që është bima apo kafsha. Ose imagjino që shqisa më e
nevojshëme që është observimi natyral është reduktuar në masë dhe është
zvendësuar me shqisën e observimit social. Pra në fjalë të tjera: Njeriu nuk
mbikqyr më natyrën por njeriun. Dhe kjo botë bën të gjithë njerëzit të
komentojnë mbikqyrjen e mbikqyrjes —me asnjë rezultat pozitivë për jetën qoftë natyrale qoftë sociale të njeriut tokë. Ose imagjino që individit sot i
paraqitet e nevojshme prezenca dhe konsulenca e shpeshtë me shumë
specialitete mjekësore për përballimin e problemeve të jetës sociale dhe
shëndetësore. Në botën pseudo-moderne i bie që çdo individ të ketë psikiatrin e
vetë dhe që edhe vetë psikiatri kërkon psikologun e vetë. Kjo si pasojë e largimit
të njeriut nga ekosistemi.
Ne jemi bijtë e tokës dhe jo të kamáreve dhe kështu, ne duhet të jetojmë bashkë
me bimësinë e tokës. Ne s’duhet të shkëputemi nga natyra por as edhe të jetojmë
në pyje apo të vetmuar. Ne jemi qënie sociale dhe kemi nevojë për njëri-tjetrin.
Prandaj, qyteti duhet të jetë produkt i pastër epistimologjikë. Le të sqarojmë në
këtë kontekst se çfarë është epistimologjia e një qyteti: Epistimologjia e një qyteti
është njohuria e tij, pra njohuria e vetë popullit[1]. Por kjo njohuri që të
funksionoj si e mirë e përbashkët duhet të gjejë dhe pikën e përbashkët. Pikë e
përbashkët e një qyteti është interesi i përbashkët i aksionerëve të tij bashkë me
të mirat e tyre natyrore. Prandaj, më mirë se kushdo tjetër, të mirat materiale të
një qyteti i njeh vetë qytetari. Në çdo shtëpi tonën pikën që pikon nga shiu në
banesën tonë e di vetëm i zoti i shtëpisë. Dhe kështu, «duhet» të heqim dorë
duke i treguar të zotit të shtëpisë se ku i pikon pika. Dhe pika e qytetit është
absolutisht interesi i tyre i përbashkët. Por që të vësh në fuqi interesin e
përbashkët duhet t’a konsiderojmë si kapital të përbashkët, një lloj sikurse
konsiderohet kapitali familjar.
Një banesë brënda saj s’ka as kyçe as brava sepse askush s’frikë vjedhjen e
sendeve —ato janë të gjitha të përbashkëta. Aty s’ka nevojë asnjëri nga anëtarët e
familjes të ruaj pronën personale nga tjetri. Aty nuk zbatohet asnjë ligj teknik
dhe asnjë akademi mistike dhe më e rëndësishmja është se aty, nuk ka as qeveri.
Thuhet gjithashtu se mashkulli është qeveria në familje, por kjo s’është e vërtet:
Qeveria e familjes është edukatorja e saj. Dhe edukatore është nga vetë natyra
nëna, e cila ka për detyrë që të edukoj jo vetëm fëmijët e saj por edhe
bashkëshortin e saj. Mashkulli është produkt i një nëne dhe kur ai e braktis atë,
gjen një nënë tjetër. Ai ka nevojë në çdo hap të jetës së tij për një nënë, dhe kjo
nënë është vetë gruaja e tij e cila e kritikon, e lan, e pastron, përkujdeset për të
etj,. Nëna është simbol i moralit dhe dashurisë së vërtet. Ajo dashuron vetëm
njëherë dhe si e tillë është vetëvetja, është dashuri e vërtet. Mashkulli është
kafshë poligamike dhe si i tillë ka nevojë për monogamiken —që t’a frenoj në veprimet e tij marramëndse. Dhe dashuria e tij nuk është e vërtet. Nëna duhet të
luftoj për vërtetësinë e saj dhe të dal ngadhënjimtare. Dhe kështu, të ndal
shpërthimin e tij spermatozoar.
Pa u futur më thellë në analizën e bashkëshortve e cila do të jetë subjekt i një
analize të mëtejshme, n’a duhet të kthehemi te qyteti ynë; dhe qyteti ynë duhet
të jetë demotik në të gjithë vendimet e tij [2]. Dmth, me studime paraprakë nga
ekipe specialistësh dhe jospecialistësh (sepse edhe ata që s’janë specialistë, pra
vetë populli janë aksioner vendimesh dhe kanë ekspertizë empirike dhe si të tillë
duhet të jenë pjesë e një dialogu të pandërprer për vendimet që prekin interesat
e tyre të ngushta); dhe kështu do të merren vendime historike ku do të
përgatisin një të ardhme më solide, natyrale, kulturale dhe etike. Studmi i parë
që duhet të bëhet dhe që është emergjent në Shqipëri, është studimi i forcës së
intelektit aktiv. I asaj force, që ka produktivitet pozitivë dhe për ta siç duket
shfaqet parësore përcaktimi edhe një herë i burimeve tona natyrore.
Çdo zonë ka specifikën e vetë në burimet natyrore dhe kërkon trajtim të veçantë
në studimin e saj. Dhe në këtë kontekst, kërkohet pikë se pari që qyteti të vetë
menaxhohet. Por që të vetëmenaxhohet qyteti duhet të ketë edhe Ministrinë e
Ekonomisë në brendësi të tij, pra të jetë i pavaruar nga qëndra ekonomikisht.
Qëndra duhet luaj rol moral, vlerash dhe nderi etj., dhe jo ekonomikë. Kombin e
bashkojnë vlera dhe jo ekonomia. Ekonomia të bën armik dhe të ligështon me
tjetrin. Dhe kështu, ekonomia është «kontekstuale» dhe nuk është “universale”
sikurse shteti modern pretendon. Ekonomia është art i amvisës dhe si e tillë
është art i Nënës. Ajo di se sa kg grurë ka nevojë familja e saj për t’u ushqyer.
Burri atë që di është të kultivojë grurin asgjë më tepër. Por që të dy janë pjesë e
njohurisë së një qyteti dhe duhet të konsiderohen si «absolutisht të barabartë».
Kështu vendimtarja e një qyteti është pavarësia e tij ekonomikisht.
Kapitali i një qyteti është njohuria e tij dhe njohuria e tij duhet të ndahet në
përbashkësi. Por qyteti duhet të mësoj gjithashtu se si të «kullandris» “pjellën” e
tij. Pjella e një qyteti nuk duhet të kaloj numërin e konsumit së ekosistemit në të.
Dhe kështu, qyteti duhet të mësoj se si të balancoj me natyrën dhe të stabilizoj
lindshmërinë në një numër fiks. Ose t’ia përshtas natyrës popullsinë sipas
veçorisë. Ndryshe, nëse numri i popullsisë kalon normën natyrale atëherë do të
filloj disbalanca e ekosistemit. Dhe arti i ekosistemit është të jetosh në harmoni të plotë me bimësinë dhe kafshët. Ata kanë nevojë për ne, ne kemi nevojë për ta.
Dhe kështu, të pathënat e këtij teksi do t’i themi në të thënat e rradhës. Dymijë e
ca fjalë, nuk mjaftojnë në ndërtimin e një qyteti dhe të demokracisë së vërtet.
Dukshmërisht, në teksitin e rradhës, do trajtojmë «Ministrinë Ekonomike» të
Qytetit dhe përparësitë e saj.
Shënim:
[1] Epistimologjia si nocion sikurse dihet ka dy zbatueshmëri: Njëri zbatohet në
shkenca sociale dhe tjetri në shkencat e natyrës. Ky tekst, i ndërthur të dy këto
zbatueshmëri. Epistimologjia sociale paraqitet krejt ndryshe nga ajo natyrale dhe
kështu ndërthurja është e qëllimshme, për arsye se paralelizon kontrastin midis
tyre.
[2] Krahas demokracisë si nocion do të trajtojmë në vazhdim termin demotizëm,
i cili është koncept socialist dhe ku qytetarët marrin pjesë aktivisht në
organizmin e qytetit. Demotizmi i ka fillesat e tij në demokracinë e Athinës
antike dhe materializohet pjesërisht sot në konsosietalizmin e Zvicrës. Kësaj të
fundit i mungon zbatimi i rracionalizmit në organizmin e saj qytetar dhe
gjithashtu, janë të varura nga qëndra ekonomikisht. Ky nocion është elaboruar
pjesërisht nga Foucault, Fotopoulos, Weiler, Flyvbjerg, Castoriadis, Bookchin,
Chomsky, Jaque Fresco, ky i fundit në aspektin e akitekturës dhe të tjerë. Qëllimi
i këtij teksti është të shkoj përtej këtyre elaborimeve. Duke kundërshtuar në këtë
mënyrë ithtarët universal siç janë: Compte, Habermas, Palmer dhe të tjerë. Të
parët mbështesin pushtetin e turmës ndërsa të dytët pushtetin normativ apo
centripetal/qëndërsynyes me pikë përfundimtare infranacionalizmin pra duke
patur një qeveri globale neo-korporatiste pas qeverive përkatëse.

[cuni]

o sabah! hajde roman hajde

[sabah]

o sabah! hajde roman hajde

Cuni materiali eshte shume interesant.Lexoje avash dhe besoj se do te te pelqeje

[Romina]

Une e lexova dhe me pelqeu...

[cuni]

Une e lexova dhe me pelqeu...

o romo qafsh mu ma permlidhe me nja 2 -3 llafe, se jom tu pertu ....

[sabah]

E thënë me pak fjalë : FMN-ja financon qeveritë, me të vetmin qëllim që t’i skllavërojë ato dhe qeveritë, individët. Kaq thjesht, kaq bukur! E gjithë kjo, për hir të skllavërimit. Atëherë, krijojmë kapital, duke shkatërruar çfarë? Gjithë ekosistemin.

[Romina]

o romo qafsh mu ma permlidhe me nja 2 -3 llafe, se jom tu pertu ....

Ta paska shpjegu Sabahu shume bukur!