“Sëmundja e Enverit, roli im dhe Sali Berisha”!

[Bruno]

Deklaratat e Sali Berishës dhënë shtypit gjerman rreth sëmundjes dhe viteve të fundit të Enver Hoxhës, janë një propagandë e vjetruar dhe e dalëboje. Synimi i tij është i qartë: Të zhvlerësojë e të denigrojë figurën e një burri shteti të vërtetë, që i del si një shkëmb i madh para planeve të tij ambicioze dhe delirante.
Për të, historia fillon me ardhjen e tij në krye të Partisë Demokratike e të shtetit pluralist. Duan s’duan kundërshtarët e armiqtë e tij, Enver Hoxha mbeti udhëheqësi i shquar kryesor historik përgjatë një gjysmë shekulli, i adhuruar nga populli i tij dhe shqiptarët që mbetën të robëruar në trevat e kombit tonë të copëtuar.
Enver Hoxha mbetet historikisht i respektuar nga aleatët e mëdhenj anglo-sovjeto-amerikanë, si komandanti i një populli të vogël, që luftoi përkrah tyre për fitoren mbi forcat barbare nazifashiste të Musolinit dhe Hitlerit, e që u nderua me dekoratën e lartë.
Enver Hoxha mbetet ai burrë shteti, që krijoi dhe drejtoi me vendosmëri shtetin modern, të pavarur e sovran shqiptar, që si anëtar i denjë i OKB-së, me politikën e tij të urtë, të një vendi të vogël, por strategjik, duke u bërë ballë presioneve të shumanshme, u bë faktor i padiskutueshëm i paqes dhe stabilitetit në Ballkan dhe rajon.
Po bëhen gati 25 vjet nga vdekja e Enver Hoxhës, më thoni ju lutem, cili është ai politikan në Shqipëri, për të mos folur edhe për ata të trevave shqiptare, që po e tregon veten se meriton të quhet burrë shteti i urtë, politikan dhe diplomat i rangut të lartë ndërkombëtar, që mbron me vendosmëri dhe dinjitet interesat e larta të popullit të këtij vendi e të gjithë kombit shqiptar në trevat e tyre përreth?
Është e pranueshme dhe e drejtë e çdo politikani, e çdo qytetari, e çdo shoqate, partie apo organi të medias, që të gjykohet kushdo qoftë, aq më shumë një person me përgjegjësi në historinë e popullit dhe kombit të vet, për sa ka bërë mirë e sa keq, por ky gjykim duhet të bëhet mbi baza politike, mbi analiza të drejta, objektive, faktike, historike.
Është e papranueshme dhe e dëmshme, si moralisht dhe juridikisht, të trillosh shpifje të ulëta e me një ligësi të padëgjuar, për një personalitet që gjithë jetën e tij luftoi e punoi për të mirën e atdheut e të popullit të vet.
Enver Hoxha ishte njeri dhe si i tillë, edhe ai, si nga sëmundja 40-vjeçare e diabetit, por edhe nga intensiteti i punëve e vështirësive në drejtim të një shteti, u sëmur.
Ai u dobësua fizikisht, por deri në krizën e fundit, vetëm në 9, 10 dhe 11 prill 1985, kur ra në koma, ai ishte plotësisht i qartë mendërisht dhe për asnjë ditë nuk i shkëputi lidhjet me shokët e tij të partisë dhe të shtetit.
Këtë nuk e them vetëm unë si bashkëshorte, si shoqe, bashkëluftëtare e bashkëpunëtore gjithë jetën, gjëra që i kam shkruar edhe në dy vëllime me kujtime, por këto janë të vërtetuara e të provuara ditë për ditë nga trupa kolektive e mjekëve tanë, që ndiqnin gjendjen e tij shëndetësore.
As dhunimet, as shkatërrimet e shkeljet që Berisha me ushtarët e vet demokratë i bënë dhe vazhdojnë t’i bëjnë gjakut e djersës së popullit, nuk do t’ia arrijnë të shuajnë nga memoria e historisë shqiptare fitoret që u arritën nën drejtimin e Enver Hoxhës.
Për këtë flet dhe do të flasë vepra e tij e shkruar dhe kujtesa e gjallë popullore. Enver Hoxha rron e do të rrojë. Atë s’e shuan, s’e dhunon dot as me propagandën e shfrenuar antikomuniste, as me shpifjet e ndyra të disa shkrimtarëve rrugaçë.
(Në numrin e ardhshëm do të vijojë pjesa e dytë e letrës, me reagimin për deklarimet e z. Berisha kundër figurës së Enver Hoxhës dhe rrëfimin e zonjës Hoxha për veten dhe marrëdhëniet me akuzuesit)
Berisha
“Unë kurrë nuk kam qenë mjeku i Enver Hoxhës. Unë kam punuar në spitalin qeveritar dhe atë s’e kam parë ndonjëherë. Por, ai kurrë nuk më ka thirrur për ta vizituar. Nëse unë do të duhej ta trajtoja atë nga ana mjekësore, atëherë unë do ta bëja. Si mjek, jam i detyruar të kujdesem për jetën, pavarësisht se e kujt është.
Shokë të mi e kanë trajtuar Enver Hoxhën, edhe unë nuk do të refuzoja. Hoxha kishte parkinson, vuante nga demencia (plakje e hershme e trurit, humbje e logjikës) dhe, para së gjithash, paranoid. Paranoja e tij ishte shkaku i vërtetë për vuajtjet e gjata të shqiptarëve”.
Për Nexhmije Hoxhën
“Ajo ishte mentori i tij në 15 vjetët e fundit të jetës. Ajo kishte pushtetin e vërtetë dhe e mbështeste atë në paranojën e tij. Kanë qenë njerëz të tmerrshëm”.
–(Pjesë nga intervista e pak ditëve më parë në gazetën gjermane “Frankfurter Allgemeine Zeitung”
Replikë me komunistin Berisha, nga ish-Pularia e Laprakës
Nexhmije Hoxha hap portën nga brenda, por nuk mundet ta hapë nga jashtë, derën me rrjetë anti-insekte. Një problem me bravën të lë pas portës së banesës së ish-bashkëshortes së njeriut që udhëhoqi Shqipërinë, për gati katër dekada.
Prezantimi bëhet përmes rrjetës metalike, në katin e dytë të ish-Pularisë së Laprakës. Në fakt, ka patur tri të tilla në këtë lagje, në daljen veriore të Tiranës, por sapo i thua dikujt për shtëpinë e Nexhmije Hoxhës, të drejtojnë nga rrethrrotullimi dhe vetëm 50 metra larg tij, përmes një rruginë njëkalimëshe, gjendesh te “rezidenca” e ish-gruas më të fuqishme të Shqipërisë nën diktaturën e proletariatit, e përshtatur për banesa, pasi familja e ish-udhëheqësit komunist u nxor përdhunshëm nga vila 31, ku tani bëhen pritje dhe ahengje qeveritare.
Fatmirësisht, është një derë anësore, “ja këtu nga ana e shtëpisë së Ilirit”,- të orienton nëpër korridor e veja e Enver Hoxhës, që të fton brenda për të të treguar replikën me Kryeministrin Sali Berisha.
Një natë më parë, ende nuk e kishte lexuar intervistën e botuar në shtypin shqiptar, ku Berisha, duke folur për gjermanen “Frankfurter Allgemeine Zeitung”, shprehej si kardiolog, se ish-diktatori ishte shumë i sëmurë dhe i paaftë për të drejtuar vendin dhe, për 15 vite, realisht, levat e pushtetit i luante e shoqja, Nexhmija, gruaja e moshuar, që nuk mundet të rrotullojë një çelës dere.
Flet për këtë 87-vjeçare të veshur si gjyshe përrallash, që të pret në një holl të ngushtë, mobiluar thjesht dhe mbytur nga fotografitë familjare, të Enver Hoxhës, buste dhe një televizor të vjetër me ngjyra.
“Ja, këtu i kam patur gazetarët e “Frankfurter …”- thotë zonja Hoxha, dhe kërkon edhe disa minuta kohë për të përmbyllur replikën e shkurtër me Kryeministrin Berisha, të cilin ajo e cilëson një “ish-sekretar partie” dhe “25 vjet komunist”.
Numërohen me gishta gazetarët shqiptarë që kanë arritur të ulen përballë gruas së ish-udhëheqësit komunist, por kur bëhet objekt interviste, polemikat janë të mëdha në të gjithë krahët.
Ka zgjedhur të jetë më e hapur me gazetarët e huaj, sidomos ata italianë, por kësaj radhe, është prekur tek një pikë, që e ka detyruar të ngrihet që herët në mëngjes për të mbushur pesë faqe letër me kutiza, format A4, për t’iu përgjigjur ish-sekretarit të partisë dhe kardiologut Sali Berisha, që dikur mezi ishte afruar të punonte në klinikën qeveritare të udhëheqjes komuniste.
Ndërpret pak shkrimin dhe shkon në drejtim të portës kryesore. Vjen pas disa momentesh e lehtësuar dhe: “E hapa”, - thotë me lehtësim.
“Nuk i lexoj gazetat dhe më duhet të kënaqem me pasqyrën e shtypit që bëjnë televizionet”, - tregon me kokë ekranin e fikur 28-polësh të televizionit. Një natë më vonë, e bija i ka sjellë gazetat, në faqet e para të të cilave binin në sy diagnozat për sëmundjet e rënda të Enver Hoxhës dhe kontrolli real i pushtetit nga e shoqja.
Akuzat e radhës janë shumë të parëndësishme për gruan që, më 1994-ën, u burgos dhe gjyqi i “kafeve”, diskreditoi përpjekjet e Berishës, atëherë President, për të treguar vullnetin e tij si antikomunist i zellshëm.
Por, gruaja e ish-udhëheqësit komunist, është e vendosur për të dhënë një përgjigje: “Le ta quajmë replikë, siç i thonë sot në demokraci”,- të përcjell 87-vjeçarja nga dera kryesore, duke treguar më gëzim fëmijëror çelësin që arriti ta hapte me ndihmën e pincës.
Nexhmije Hoxha, ish-bashkëshortja e udhëheqësit komunist, në rrëfim posaçërisht për “Shekulli”-n!