Koha midis dhjetorëve

[sabah]

Nga: BESNIK GJONGECAJ

Dhjetori është koha që u jep shqiptarëve arsye të kujtojnë ekzistencën e PD-së, e cila dikur arriti të drejtojë energjinë popullore mbi muret e diktaturës dhe t’i rrëzojë ato. Janë ceremonitë ato që u kujtojnë shqiptarëve se PD-ja është aty, në territorin e këtij vendi. Në fakt, ceremonitë që përkujtojnë përpjekjen e intelektualëve në takime me kreun komunist të dy dekadave më parë, që përkujtojnë themelimin e PD-së, protestat e kohës, vrasjen e Azem Hajdarit, dekoratat që jepen dhe buzëqeshjet gri ku përzihet një dhimbje e shtirur me gëzimin e përmbajtur, janë gjithçka që i bën shqiptarët të kujtohen se kishte një dhjetor dikur dhe se dikur edhe ata kishin ideale për një vend ndryshe. Midis dy dhjetorëve të njëpasnjëshëm ka kohë që nuk regjistrohet asnjë ngjarje, nuk shfaqet asnjë shenjë që do të mund t’u jepte shqiptarëve, të paktën demokratëve, sinjalin që PD është aty, ekziston diku në hapësirën e politikës shqiptare, e shqetësuar, me nerv, siç do t’i kishte hije një organizmi politik në demokraci. Boshllëku midis dy dhjetorëve të njëpasnjëshëm mbushet me shifra dhe fytyra që gati-gati janë si njëra-tjetra, plotësojnë njëra tjetrën. Shifrat janë përqindje ndaj GDP, gjatësi rrugësh, rritje rrogash. Fytyrat janë njësoj si shifrat, të ngrira, pa jetë, memece, që dallohen se i takojnë racës njerëzore vetëm për shkak të eksteriorit dhe jo sepse artikulojnë fjalë, zgjidhje problemesh, mendime, ide. Fytyra që nuk flasin, që vetëm qeshin, që bëjnë poza, ose që në rastin më të mirë, edhe kur iu vjen goja, thonë të njëjtën gjë siç e kanë thënë të tjerët, veçanërisht siç e thotë kryetari i PD, siç e kanë thënë edhe një vit më parë, siç po përgatiten ta thonë edhe një vit më vonë, në dhjetorin tjetër. Edhe në dhjetorin që lamë, në të njëjtën sallë, pra në sallën ku janë bërë e bëhen të gjitha kongreset e të gjitha partive, pa përjashtim, kryetari i PD-së iu kujtonte ngjarjet e mëdha fytyrave përballë tij që nuk flasin, duke u kujdesur të mos harronte dy gjëra veçanërisht: të krijonte edhe zyrtarisht një hero, pra, t’i jepte Azem Hajdarit një pushtet moral që askush, përfshi edhe të ndjerin, nuk do të mund ta përdorte pas vdekjes, aq më shumë kundër kryetarit, dhe të mos thoshte asnjë fjalë për PD-në e sotme, për tharjen e saj, shndërrimin në asgjë. Asnjë fjalë se si dhe se pse sot PD është kthyer në një organizatë pa përmbajtje politike, thjesht, është shndërruar në një grup njerëzish që gati-gati janë si një çetë, si ato çetat që vinin vërdallë në Shqipërinë e jugut në fillim të shekullit të shkuar. Janë bërë si haxhiqamilistë, për të cilët i vetmi njeri i rëndësishëm është mbajtësi i vulës, ndërsa ajo që iu mbetet të tjerëve të bëjnë është thjesht ta admirojnë atë kur vë vulën dhe të zbatojnë urdhrat e shkruara mbi vulën e tij. Çka sigurisht që nuk është e gjithë e vërteta, ose të paktën është vetëm ajo që duket. Si në çdo çështje pushteti, qoftë ky edhe aq primitiv sa pushteti në një çetë haxhiqamilistësh, ajo që nuk duket është dëshira gati-gati epshore për ta marrë një ditë atë vulë. Fytyrat e ngrira tashmë janë mësuar ta fshehin mirë këtë epsh nga të tjerët, veçanërisht nga kryetari i PD-së, aq sa janë bërë profesionistë të vërtetë, madje kanë shkuar edhe më larg, kanë pranuar të bëhen memecë, të heqin dorë nga e folura, të komunikojnë me njëri tjetrin me gishta, mundësisht jo në zyra, por diku tjetër, ku ka zhurmë dhe nuk regjistrohen. Ashtu si haxhiqamilistët bridhnin midis dy betejave nëpër Shqipëri duke ruajtur kufijtë në emër të shpëtimit të saj, fytyrat e ngrira të PD së sotme, në mungesë të betejave politike dhe në kohën midis dy dhjetorëve, bredhin nëpër kafene, mejhane, lidhen dhe zgjidhen me njëri-tjetrin, masin forcën jo në emër të Shqipërisë, por në emër të rrëzimit të kryetarit dhe marrjes së vulës së partisë. Meqenëse vota nuk aplikohet më në PD, apo, meqënëse ata nuk shohin hë për hë asnjë mënyrë tjetër për t’ia marrë vulën kryetarit, ajo që iu mbetet nuk është rivendosja e votës së lirë, as gjetja e një rruge demokratike për ta nxjerrë nga kjo gjendje PD. Përkundrazi, ajo që fytyrat e ngrira të PD-së kanë gjetur si rrugëzgjidhje është të bëhen edhe më të ngrira, të perfeksionojnë edhe më shumë të qeshurën me dhëmbë jashtë, të bëhen madje edhe më memecë se memecët, duke pritur midis dy dhjetorëve ditën që diçka të ndodhë, që kryetarit t’i rrëshqasë këmba, jo nga aplikimi i votës së lirë, jo nga opozita, jo nga qytetarët e këtij vendi, por nga të huajt, çka në fakt i bën edhe më primitivë se vetë haxhiqamilistët.