Mihal Hanxhari

[Melody]

(1930-1999)

Mihal Hanxhari lindi në Kentaki (SHBA) dhe vdiq në Tiranë. Studimet e mesme i kreu në gjimnazin e Tiranës ndërsa të lartat në Universitetin e Budapestit. Në vitet 60-75 kreu një punë të shquar për ngritjen në nivele europiane të bibliotekës së Universitetit të Tiranës. Në vitet 94-95 mbajti leksione në Institutin e Gjuhëve dhe Qytetërimeve Orientale në Paris . Vepra që ai ka lënë-poezi, prozë, përkthime, piktura, fotografi artistike- është e një cilësie të veçantë artistike.

kohet e fundit arrita te lexoj shkrimet e ti.
eshte me te vertet nji poet dhe perkthyes i zoti, sonetet e Shakespeare tingullokan me bukur ne shqip... do te vecoja njeren e cila eshte shum e vecant edhe ne anglisht

Soneti 74

Vur gur mbi zemer dhe mbyte hidherimin,
Kur zapitja vdekje, do me kete marre,
Po une do rroj akoma, ne vargjet me kujtimin,
Aty do jemi bashk, si ne kohe n e pare.

Kur do i kendosh serisht, e di, ke per te pare,
Qe gjith shqiprti im ty te qe baltuar,
Por si eshte shkruar, dheu do me marre,
Dhe balten time, balta ka per ta mbuluar.

Dhe kur te me kesh humbur, mua perngahere,
S ke humbur vec levozhgen, qe krimbat kane pre;
Dhe si qe njehere, pat qene trupi i mjere
Do jete gje pa vlere, kalbur nene dhe.

Se vlera e trupit tim, eshte cfare fshihte vete,
Eshte poezia ime, ku ti rron perjete.

[Melody]

Kur dyzet dimra ballin do të kenë rrethuar
Dhe fush’ e bukurisë nga brazdat do jetë çarë
Veshja e rinis’ s’ate pa shoqe e mrekulluar,
Do të jetë zhele e grisur, pa vlerë për t’u qarë.
Në pyetshin atëherë, ç’t’u bë ty bukuria,
Ku shkoi thesari yt i ditve plot shkëlqim;
Në thënç tek sytë si zgavra, mes rrudhave të mia,
Do thoshe me gojën tënde një faj e një mjerim.
Ç’lëvdatë e merituar do qe për bukurinë,
Po t’thoshe: Kam sot një fëmijë që është vetja ime,
Thesar’ i kësaj fëmije, e mund dhe pleqërinë,
Plot hire trashëguar, dritë dhe shkëlqime.
Dhe në pleqëri, të ndihesh i rinuar,
E gjaku të të ndizet, kur zjarri do jetë shuar.

[Melody]

Dajt djalosh që s’plakesh kurrë
Zmerald lëndinat flori në drurë

Një re rreth qafës posi një shall
Një re e vogël si yll në ballë

Si yll i bardhë si lule borë
Era ta sjell ta merr me dorë

Princ i bukur veshur në blu
Kadife blu si sytë e tu

Princ i bukur në të bardha veshur
Qeleshen borë në kokë ngjeshur

Pranvera vjen të puth në faqe
Të hedh narcise e manushaqe

Tirana shtrirë në këmb’t e tua
Tirana e bukur shtrir’si një grua

Grua e lumtur grua e mjerë
Sa herë qeshi qau sa herë

Tirana nuse Tirana nënë
Tirana e ve me djem të rënë

Tirana e vojtur Tirana e vrarë
Varre pa emër se sa ka qarë

Tirana baltë kalldrëm e gurë
Kalldrëm shekujsh përmbi një urë

Urë me harqe gjysmë varrosur
O kohë motesh që s’kanë të sosur

Kalldrëm shekujsh gjurma mbi urë
O këmbë burrash që s’shuhen kurrë

Qeleshebardhë e xhokezi
Te manazgjaja plot selvi

Brekushe borë jelek bojgjake
Tiranë Tiranë se ç’hije pate

Se ç’hije pate ç’far’fati pate
Dajt dëshmitar i burrëris’ sate

ps. kjo poezia me ben te iki tani kshu sic jam ne tiran :) esht me te vertet shum e bukur