Poezi nga Pablo Neruda.

[bella]

Trup Gruaje

Trup gruaje, kodra te bardha, kofshe te bardha
Ti i ngjan botes ne castin e krijimit
Trupi im prej fshatari te pagdhendur te leron,
E ben te shpertheje nga fundi i dheut biri.

Isha i vetem si nje tunel, zogjte me largoheshin
e nata brenda meje kishte pushtet te pafre.
Per te mbijetuar te mora ty si nje arme,
si shigjeten ne harkun tim, si gurin ne habe.

Tani mbaroi ora e hakmarrjes e une te dua
trup lekure, lemyshku, qumesht
trup lakmues e i qete.

Ah kupat e qumshtit, ah syte kur me mungojne
Ah trendafilat e pubetit , ah zeri yt i trishte e i lehte

Trup gruaje, do qendroj nen hirin tend
etja ime , rruga ime ne medyshje ankthi qe s'ka fund
Kanale te errta ku zbret etja ime e perjetshme
Ku zbret mundi dhe dhimbja qe s'iken kurre nga une.

[bella]

Ketu te dua

Ketu te dua.
Ne pishat e errta qe era ngaterron
Ndricon hena mbi ujrat e vrullta.
Pershkruhen dite te njejta qe ndjekin njera-tjetren.

Mjergulla shkrihet ne figura kercimi.
Nje pulbardhe argjendi shkeputet nga perendimi.
Ndonjehere nje vele. Larte, lart yje.

Ose kryqi i zi i nje anije.
Vetem.
Ndonjehere me kap agimi, dhe i njome eshte madje edhe shpirti im.
Tingellon, e ritingellon deti i larget.
Ky eshte nje port.
Ketu te dua.

Ketu te dua dhe me kot horizonti te fsheh.
Po te dashuroj midis ketyre gjerave te ftohta.
Ndonjehere puthjet e mia shkojne mbi ato anije te renda,
qe vrapojne neper det atje ku nuk arrijne.
Shikohem qe tashme i harruar si keto spiranca te vjetra.
Moli eshte akoma me i trishte kur e prek mbremja.

Jeta ime stermundohet me kot e uritur.
Dua ke nuk kam. Ti je kaq e larget.
Merzitja ime lufton me perendimet e lehta.
Por nata arrin e fillon e palevizshme.
Hena rrotullon shiritin e saj te endrrave.

Yjet me te medha me shohin me syte e tu.
E sepse une te dua, pishat ne ere,
duan te kendojne emrin tend me fletet e tyre.

[bella]

Per zemren time...

Per zemren time mjafton kraherori im,
per lirine tende mjaftojne krahet e mi.
nga goja ime do arrij deri ne qiell
cka ishte e fjetur ne shpirtin tend.
Dhe ne ty iluzioni i cdo dite.

arrin si vesa mbi kurorat e luleve.
Germon horizontin me mungesen tende.
Perjtesisht ne arrati si dallga.
Thashe qe kendoje ne ere
si pishat dhe si pemet mjeshtre te anijeve.
Si ato je e gjate dhe e heshtur.
Dhe menjehere trishtohesh, si nje udhetim.

Mikpritese si nje rruge e vjeter.
Te popullojne jehona dhe nostallgji.
Une jam zgjuar dhe ndonjehere emigrojne dhe arratisen
zogjte qe flinin ne shpirtin tend.

[Amantia]

Neruda eshte *imi*, lol nenkuptoj poeti im me i preferuar ,kur nisa ta lexoja ishte fenomenal dhe perkthimi qe u eshte bere ne shqip eshte mese i arrire, krahasuar me origjinalin spanjisht, edhe versioni anglisht ne disa poezi sme duket fort i goditur ......

[bella]

Amantia edhe mua Neruda me pelqen shume.....qe nga emri i tij se cte jep nje ndjesi te bukur qetesie:)

Keto poezi une i kam perkthyer nga italishtja..........parashtroj ketu se nuk jam perkthyese librash (romane e poezish)..prandaj keto poezi i kam perkthyer ndoshta me gabime por me shume pasion :D

[clara]

Soneet XVII
Nga Neruda kuptohet


I do not love you as if you were a salt-rose of topaz
or the arrow of carnation the fire shoots off.
I love you as certain dark things are to be loved:
in secret; between the shadow and the soul.
I love you as the plant that never blooms
but carries in itself the light of hidden flowers.
Thanks to your love a certain solid fragrance
risen from the earth lives darkly in my body.
I love you without knowing how, when or from where.
I love you straightforwardly without complexities or pride.
So I love you because I know no other way than this:
Where I does not exist, nor you;
So close that your hand on my chest is my hand,
so close that when you close your eyes I fall asleep.