Pasazhe te preferuar librash.

[Blindness]

Para ca kohesh po lexoja Meditations- Marcus Aurelius. Ne nje prej pikave te tija shkruante:

Death is such a generation is, a mystery of nature; a composition out of the same elements, and decomposition into the same; and altogether not a thing of which any man should be ashamed, for it is not the contrary to [the nature of] a reasonable animal, and not the contrary to the reason of our constitution.

[admin]

Ne nje liber qe po lexoja dje.... Citim nga Leonardo DaVinci

"Shun those studies in which the work that results dies with the worker."

[scorpiog]

Ne nje liber qe po lexoja dje.... Citim nga Leonardo DaVinci

"Shun those studies in which the work that results dies with the worker."

a mund te ma perkthesh se se kuptova.......

[admin]

Mos derdh djerse per studimet, rezultati i te cilave vdes bashke me te zotin.

[scorpiog]

Mos derdh djerse per studimet, rezultati i te cilave vdes bashke me te zotin.

shume e thelle.flm.

[ORGANZA]

" C'eshte e verteta, kur mbusha 8 vjec, m'u tha se tash e tutje do flija ne kuzhine, te divani. Fjetja ne nje dhome me prinderit me ishte kthyer ne torture. Duhet te kem qene ne klasen e dyte fillore, dhe nderkaq, ne biseda me moshataret e mi, une mbroja tezen time hyjnore: te gjithe ne kishin lindur nga sqetulla e nenes. Disa te pakten e mbeshtesnin tezen time, shumica talleshin. Me sa mbaj mend, jam tronditur kur degjova nje fakt turbullues: ne nuk dilnim nga sqetulla e nenes. Dilnim nga nje organ, emrin e te cilit e permendnin rrugacet ne sharjet e tyre. Me tronditesja: per te lindur ne , babai dhe nena benin dashuri. Djemte nuk thonin "bejne dashuri". Perdornin ate fjale e quajtur te ndyre, qe i perkiste fjalorit te rrugaceve. Keto me mundonin. Ne syte e mi prinderit ishin qenie ideale. Prinderit e te tjerve ndoshta e benin ate punen, por te mite, jo! Ata vetem sa flinin bashke ne nje krevat, prane njeri-tjetrit, dhe s'mund te kryenin veprime te turpshme. Derisa nje nate, s'di sesi, me doli gjumi dhe degjova renkime. Mbajta frymen pa guxuar te levizja, pa guxuar te hidhja veshtrimin pertej krevatit. Renkimet vazhduan per nje fare kohe ne erresire, pastaj gjithcka ra ne qetesi. Raste te tilla te daljes se gjumit u perseriten dhe nje nate sdurova dot me "cfare po i ben, mamit, o babi? " thashe. Ata nuk m'u pergjigjen, heshten per nje kohe te gjate. Me ne fund te veshet e mi mberriten ca pershperitje, nje si e qeshur dhe zeri i nenes "Fli, tani, foli ajo, fli!" Shperngulja ime nga krevati prej druri i dhomes se prinderve te divani ne kuzhine, u krye te nesermen.
Shpall boterisht se prinderit e mi jane martuar me dashuri. Shpresoj t'u behet qejfi nga ky njoftim dhe te me falni per hollesite qe permenda me siper, ose te tjera si kur [ato] visheshin e zhvisheshin ne dhome faqe meje. Ne ngushticen e lumtur te jetes sone kjo ishte normale. Aq normale, po them sa zierja e gjelles ne banje. Mbi ato furnelat me vajguri, duhet t'i mbani mend, s'ka kaluar ndodnje kohe e gjate sa te mos i mbani mend, ne rastin me te mire te vendosura ne nje kamare te hapur posacerisht ne faqe te murit, ne rastin me te zakonshem te vendosura pertoke, ne nje qoshe te banjes, sirregull allaturka...."


nga "Jete ne kuti shkrepesesh"

[neryl]

"]Pse?![/U]
STERJO SPASSE, BOTUAR MË 1935-Ç'është jeta për ty?-e pyeta.
-Flluska sapuni,-mu përgjigj
-Po vdekja?
-Shpërblimi i jetës!
-Ç'është bota?
-Një pikë helm në hapësirë!
-Ç'është me e kuptuar në botë?
-Vdekja.
-Cila është kafsha me e egër?
-Njeriu.
-Po më e butë?
-Ajo që s'ka lindur.
-Cili njeri ju duket më i poshtër?
-Ai që ndryshon veten me një emër të huaj dhe ai që punon aq mizorisht sa që nuk kujton as vdekjen.
-Ç'është budallallëku?
-Të duash një gjë që s'e ke dhe të kujtosh se je ai që s'je.
-Po puna me e mençme?
-Te gëzosh të tanishmen.
-Ç'është më e afërme?
-Vdekja!
-Po me e largët?
-Zemra ime me tënden dhe fillimi e fundi i Hiçit.
-Çfarë është e pavdekur?
-Hapësira!
-Çfarë është më e bukur?
-Fantazia!
-Po me e shëmtuar?
-Sëmundja!
-Më e hidhur?
-Jeta.
-Më e ëmbël?
-Hiçi.
-Ç'gjë e është më e madhe?
-Libri i Botës!
-Po me e rëndë?
-Fjala.
-Më e pamundur?
-Të ndryshosh veten dhe formën,dmth jam unë të bëhem ti, dhe jam njeri dhe të bëhem pëllumb.
-Kur shpërblehet njeriu?
-Kur e kujton veten të lumtur.
-Çfarë gjë ju duket me e mërzitur?
-Çdo send është më i mërzitur se njëri-tjetri.
-Çfarë gjë ju duket më e vështirë?
-Të jesh njeri...
-Po me e lehtë?
-Te krijosh krijesë njerëzore.
-Cili është ngushëllimi i të pasurit?
-Pesha e qeses
-Po i të vobektit?
-E ardhmja...
-Nuk ju kuptoj-i thashë për së dyti.
-Vdekja -mu përgjigj serioz
-Po ç'përmban jeta e njeriut?
-Vetëm dyshime!-këto tha, dhe heshti...

[neryl]

Kronikë në Gur (fragment)

Ndërsa Japonia përgatitet t'i bjerë Indisë dhe Australisë. Gjyq. Përmbarim. Pronë. Thirret në gjyq për mosshlyerje borxhesh Gole Balloma nga lagjja Varosh. Ankandi i plaçkave të shtëpisë së L.Xuanos bëhet të dielën. U lëshuan fletarrestimi për plakat H.Z. dhe C.V të cilat akuzohen se kanë bërë magji . Lajmëroj lexuesit se shkaku që numri i kaluar i gazetës doli i dobët dhe me gabime ishte se kam qenë sëmurë nga stomaku. Kryeredaktori. Përjashtohen nga gjimnazi elementë të tjerë turbullues. Na kanë ardhur një numër ankesash nga prindërit për mësuesin Qani Kekezi. Sistemi pedagogjik i zotit Kekezi është me të vërtetë i babitshëm. Gjatë mësimit të anatomisë ky njeri ther mace në sytë e nxënësve, duke tmerruar kalamajtë e shkretë. Herën e fundit majia e masakruar i shpëtoí nga duart dhe u hodh sipër bankave të nxënësve me zorrët përjashta. Zojiusha Lejla Karllashi, vajza e pronarit të nderuar të fabrikës së lëkurëve Mak Karllasbit, u nis dje për në Itali. Përfitojmë nga ky rast për të dhënë orarin e nisjes së vaporëve të linjës Durrës-Bari. Adresat e mamive të qytetit. Çmimi i bukës. Lajmërime lindjesh, martesash, vdekjesh.

- Je dobësuar, - tha gjyshja, - Duhet të shkosh ca ditë te babazoti.
Më pëlqente shumë të shkoja mysafir te babazoti (kështu e thërrisnim gjyshin nga ana e nënës). Më pëlqente, se atje vendi ishte më i qeshur dhe më i butë dhe kryesorja se atje nuk kishte uri si në shtëpinë tonë. Në shtëpinë tonë të madhe, ndoshta nga shkaku i korridoreve, hajateve, musëndrave e kuberave, uria ndihej edhe më shumë. Veç kësaj lagja jonë ishte bojë hiri, me shtëpi të dendura, pothuaj të ngjitura me njëra-tjetrën. Këtu çdo gjë ishte e përcaktuar, e ngulur njëherë e përgjithmonë, qindra vjet më parë. Rrugët, kthesat, qoshet, pragjet e shtëpive, shtyllat e telefonit dhe gjithçka tjetër ishin si të derdhura në gur, në largësi të përcaktuara me centimetra nga njëra-tjetra. Kurse te babazoti çdo gjë ishte e butë dhe e ndryshme. Atje rrugët dhe rrugicat bënin sikur harronin vendin nga kalonin një javë më parë dhe qetë-qetë e pa bujë zhvendoseshin nga e majta apo nga e djathta. Kjo ndodhte, sepse atje asgjë nuk ishte shtruar me kalldrëm, por me tokë të shkrifët. Veç kësaj, toka këtu ishte e rrëshqitshme. Këtu vendi ishte si njeriu: shëndoshej, dobësohei, zbukurohej, vrenjtej, shëmtohej, sipas ndërrimit të stinëve. Kurse lagjja jonë ishte pothuaj indiferente ndaj këtij ndërrimi.
Në pjesën veriore të lagjes kalonte rruga e kalasë, që lidhte lagjet e sipërme të qytetit me qendrën. Rruga ishte shumë lart në krahasim me nivelin e çatisë së dy shtëpive të vetme të lagjes dhe njëherë një kamion që u rrëzua, dëmtoi rëndë hajatin e shtëpisë së babazotit. Nganjëherë qëllonte që rrëzohej ndonjë i pirë dhe çatia pikonte një javë rresht. Po këto ishin gjëra të rralla. Rruga kishte kalimtarë të paktë dhe herë pas here një i vetmuar, i panjohur këndonte me sa zë që kishte në pisk të vapës, tek kthehej nga pazari:

Shtatë sahati i natës
Të shkova te porta.
Zërin ta dëgjova, Meri
Thoshe "më dhemb koka".

Një Merjemeje i dhembte koka vazhdimisht në orën shtatë të mbrëmjes dhe ajo ankohej për këtë gjë. Ishte e thjeshtë, megjithatë më pëlqente shumë kjo këngë. Një këngë të tillë s'do të guxonte ta këndonte askush në lagjen tonë. Po të ndodhte kjo gjë, do të hapeshin përnjëherësh me dhjetëra dritare, gratë dhe plakat do të shkulnin faqet e do të mallkonin dhe më në fund dikush do t'i hidhte ujë guximtarit. Kurse këtu hapësira ishte e gjerë dhe e shkretë dhe mund ta ngrije zërin gjer në kupë të qiellit dhe prapë hapësira, nuk mbushej prej tij. S'ishte gjë e rastit që i panjohuri, porsa dilte në krye të rrugës, ia merrte kësaj kënge. Ai me siguri e bluante atë në kokë gjithë ditën, në pazar, në kafene, në qendër të qytetit dhe me siguri mezi ç'priste sa të dilte te kjo humbëtirë për ta lëshuar zërin sa kishte në kokë.

Në këtë lagje ishin të bukura dhe të pangjashme me asgjë sidomos mbrëmjet. Kur dëgjoja njerëzit që thoshin "mirëmbrëma!", menjëherë më shkonte mendja tek oborri i shtëpisë së babazotit, ku jevgjit, që banonin në odajashtën e shtëpisë, i binin violinës, ndërsa babazoti rrinte në shezlong dhe thithte çibukun e tij të madh e të zi. jevgjit, prej kohësh, nuk kishin me se ta paguanin qiranë e odajashtës dhe, me sa duket, këto koncerte në netët e verës plotësonin deri--diku detyrimin që ata kishin ndaj babazotit.
- Babazot, më dridh edhe mua një cigare, - i thosha me zë lutës dhe ai, pa më folur fare, dridhte një cigare të hollë, ma ndizte dhe ma jepte. Unë ulesha pranë tij dhe thithja me qejf të madh duhanin, pa u trubulluar nga shenjat kërcënuese që më bënin tezet dhe dajat nga gjysmerrësira.

Mendoja se nuk ka lumturi më të madhe në botë sesa, pasi të kesh ngrënë shumë, shumë, të pish duhan dhe të dëgjosh jevgjit, që i bien violinës, duke i mbyllur sytë përgjysmë, ashtu si babazoti.
Ah, sa të rritem, mendoja, të blej një çibuk të madh e të zi që të lëshojë tymin duman, të lë mjekër si të babazotit, dhe të lexoj gjithë ditën qitape të trasha, shtrirë në shezlong.
- Babazot, - i thosha me zë të zvargur, sikur të isha në ëndërr, a do të më mësosh edhe mua turqisht?
- Do të të mësoj, - më përgjigjej ai. - Sa të rritesh dhe ca dhe do të të mësoj.
Zëri i tij ishte i trashë dhe nanuritës dhe unë, i mbështetur pas shezlongut të tij, ëndërroja magjinë e duhanit dhe mundohesha të llogarisja me mendjen time se sa duhan do të më duhej për të pirë gjatë shumë vjetëve dhe sa qitape do të më duheshin për të lexuar, gjersa të më vinte koha për të vdekur.
Të gjitha këto po më vinin ndër mend në një mënyrë krejt të parregullt, ndërsa po lija prapa shtëpinë e artileristit plak Avdo Babaramo, e vetmja shtëpi që ngrihej rrëzë kalasë, dhe po zbrisja tatëpjetë bokërimave, nëpër rrugën e ngushtë, që përsëri kishte lëvizur. Copëra kujtimesh, gjysma frazash apo fjalësh, bishta ngjarjesh të parëndësishme, ndërprisnin njëra-tjetrën, shtyheshin, kapeshin për veshi apo për hunde me një gjallëri që shtohej bashkë me shpejtësinë e hapave të mi.

Ja dhe shtëpia e Suzanës. Porsa të merrte vesh që kisha ardhur, ajo do të dilte me vrap dhe do të vërtitej rreth shtëpisë së babazotit gjersa të më takonte. Në vërtitjen e saj kishte diçka prej fluture dhe prej lejleku njëkohësisht. Ajo ishte më e madhë se unë, e hollë, me flokë të gjatë, që i krihte vazhdimisht në mënyra të ndryshme dhe të gjithë thoshin se qe e bukur. Përveç asaj në lagjen e babazotit nuk kishte asnjë vajzë apo djalë tjetër të vogël. Prandaj Suzana gjithmonë priste me padurim ardhjen time. Ajo thoshte se mërzitej shumë midis të mëdhenjve. Ajo mërzitej në shtëpi duke qëndisur, mërzitej te çezma dhe mërzitej kur hante bukë. Ajo mërzitej në mesditë, mërzitej në mbrëmje, bile dhe në mëngjes. Me një fjalë mërzitej jashtëzakonisht. Këtë fjalë ajo e pëlqente shumë dhe e nxirrte nga goja me një kujdes të veçantë, sikur kishte frikë se mos e lëndonte padashur me dhëmbë apo me gjuhë...

[kikirik]

nerva keni vallaj me lexu keto

[blingbling]

un si kam lexu vallaj, sa do postoja " si spertoni qe shkruani kaq":makefun: :bleh:

[kikirik]

hahahah mire e ke bo :winner_third_h4h: na nje kupe hahahah

[ORGANZA]

Pastaj mbushi nje gote vere. Perplasen gotat dhe uruan njeri-tjetrin. Ai i uroi lumturi ne jeten bashkeshortore, mirepo ajo nuk e ktheu goten.
-Nje urim tjeter, - tha
- Befsh qejf!
Qeshi paksa me nenkuptim, pastaj i dha gotes mire.
-Te kujtohet Korça? - e pyeti befas, me ate zakonin e saj te perhershem per ta ndryshuar vetetimthi rrjedhen e bisedes.
- Po! - i tha ai.
Dhe iu kujtua vertet Korça, lokali i mbushur me pijanece, holli i zbrazur i hotelit..
-Atehere u tregove i poshter. S'ma priste mendja kurre qe do ma beje ashtu!
...ashencori qe zbriste duke renkuar, si lokomotive me vajguri..
- Pse?! Une te nderova ty!
Ajo u shtremberua. Krejt si atehere..
-Vetem nje prostitute mund t'i flitet me ate gjuhe!
Dhjete vjet me pare, kur ai qe student ne inxhinieri dhe kryente muajin e praktikes mesimore ne nje uzine te Korçes ishin takuar rastesisht me ate ne hotel, ku ajo pat bujtur si eskursioniste me kursin e saj te historise. Ishin darkuar bashke dhe paten kujtuar gjimnazin, qyfyret e shkolles dhe gjithcka shkoi mire si fillim, por pastaj ai piu me shume nga ç'mund te mbante dhe e ftoi ate ne dhome. Dhe duke mos u majftuar me kaq, ia perseriti edhe nje here ftesen, kete here fare shqip: a vjen te fleme sonte bashke?..Ajo i qe pergjigjur ne hollin e braktisur ate prag-mesnate se do t'ia plotesonte deshiren me gjithe qejf, vetem druhej mos ai gerhiste naten.
- ç'e kujton ate histori! - i tha ai. Dhe papritur iu qesh. Iu kujtua vazhdimi i historise. [..]
Ne ate zallamahi u ngrit zeri i te shoqit te saj.
- Shendet grave! T'i kemi me jete, se pa ato tundim kembet dhe vdesim!


PRETENCA, roman 1994

[SEND_ME_AN_ANGEL]

Ille mi par esse deus videtur
ille si fas est superare divos
qui sedens adversus identitem tibi
spectat et audit (lat.)

Ai me duket si nje perendi
ai, ne qofte se eshte e drejte ta them, ua kalon zotave
ai qe duke qendruar perballe teje
te sheh dhe te degjon

Kjo eshte strofa e pare e nje nga odet e Katulit (Catullus), si te gjithe vjershat latine eshte pa rime por megjithate mua me pelqen shume :) Autori ja dedikon kete vjershe dashurise se vet te pamundur, dhe "ai" per te cilin e ka fjalen eshte nje i ri tjeter i cili arrin ta perballoje bukurine e gruas dhe arrin ta shohe e ta degjoje pa humbur mendjen

[Melody]

Yesterday I walked down through Queen Heleni Alley. A child, nine or ten years old, was walking in front of me. We were alone. The alley was dark, and once in a while he glanced back and quickened his pace. But when I walk slowly, I walk pretty quickly. I could feel his fear. I could remember this kind of fear well. And I wondered how I could put him at ease without embarrassing him. Then he tried to leap away-- but he twisted his leg badly, and now he dragged it along behind him, whimpering in pain. This is how we walked, together at a fixed distance, until we reached the end of the valley. He's limping outside, and I, inside.

(Be my knife - David Grossman)